بنیانگزار بیمارستان

زندگی نامه مختصر استاد دکتر عبدالحسین میرسپاسی

استاد دکتر عبدالحسین میرسپاسی در سال 1286 در تهران پا به عرصه وجود گذاشت و در تاریخ 19 تیر ماه 1355 چشم از جهان پوشید.

او تحصیـلات متوسطه را در مشهد آغاز و در مدارس ثروت و دارالفنون تهران ادامه داد. وی در سال 1306 شمسی دیپلم خود را از دارالفنون دریافت کرد و برای تحصیل طب به فرانسه رفت و در سال 1314 ( 1935 میلادی ) با موفقیت از دانشکده پزشکی لیون فارغ التحصیل شد. استاد از اغاز تحصیلات پزشکی به رشته های اعصاب و روان پزشکی دلبستگی ویژه ای پیدا کرد و پایان نامه خود را با عنـوان " صفات هیستری شکل حملات صرعی" با درجه ممتـاز گذراند. سپس در رشته های روانپزشکی  و پزشکی قـانونی به تحصیل و مطالعه ادامـه داد و در بیمارستان روانـی شارانتون به عنوان کارورز و سپس به عنوان دستیار رسمی پروفسور هانری باروک در پژوهش های بالینی و آزمایشگاهی سهم بسزا و سودمندی داشت.

dr mirsepasi old

در سال 1317 شمسی ( 1938 میلادی) به ایران مراجعت کرد و خدمت وظیفه را در بیمارستان شماره یک ارتش آغاز نمود و پس از کوتاه مدتی به سمت پزشک تیمارستان برگزیده شد. مدتی پس از خاتمه خدمت وظیفه به سمت رئیس تیمارستان آن زمان ( بیمارستان روانپزشکی رازی کنونی) برگزیده شد. وی در سال 1329 با سمت رئیس بخش وابسته به دانشکده پزشکی بازگشت و مدتی بعد استاد و رئیس بخش روانپزشکی بیمارستان روزبه شد. همزمان وی ریاست پزشکی قـانونی را برای مدت قریب سه سال به عهده داشت و در این مدت دگرگونی پیشرویی در این سازمان بوجود آورد. استـاد میرسپاسی از پیشکسوتان تعلیـم روانپزشکی و از پیش آهنگان نهضت بهداشت روانی در ایران بود و مدتی ریاست هیئت مدیره جمعیت بهداشت روانی ایران را تقبل کرد، همچنین با همکاری آقای باغچه بان جمعیت حمایت از کر و لال ها را تاسیس و به عنوان نائب رئیس انجمن، مدت ها خدمت کرد و نیز رئیس بیمارستان روانپزشکی رازی و عضو شورای عالی فرهنگ بوده اند.

استاد میرسپاسی در چندین کنگره جهانی اعصاب و روان شرکت و یا سخنرانی کرد. ار آن جمله است کنگره جهانی روانپزشکی در مادرید( سال 1345) و گرنوبل( سال 1345) و استکهلم ( سال 1345) و آمریکای شرقی ( سال 1346)، فدراسیون بین المملی بهداشت روانی ( 1337)، مجمع اتحادیه اروپایی بهداشت روانی( سال 1338) و غیره.....

استاد احاطه وسیعی در ادبیات فارسی و نوشته های عرفانی ایرانی- اسلامی داشت و نوشته های وی همه با چاشنی ادب شیرین شده و موضوعات علمی با لطائف فلسفی و عرفانی دلپذیری همراه است. واژه روانپزشکیPsychiatry))، روان تنی(Psychsomatic) و واژه های دیگری در این رشته از پزشکی در نوشته های ایشان به زبان فارسی آمده است. تالیفات استاد علاوه بر سه جلد تحت عنوان "روانپزشکی" و بازنگری وسیع همین سه جلد که منجر به تالیف دیگری از وی شد سالها در دانشکده های پزشکی ایران تدریس می شد. علاوه بر اینها کتب دیگری همچون جنون جوانی(1320)، قانون و جنون (1325)، روانپزشکی اجتماعی (1344) و کتب دیگری با همکاری آقایان شادروان دکتر میربها و شادروان دکتر بطحائی و چند کتب دیگر وبیش از پنجاه مقاله به زبان فارسی در رشته روانپزشکی و پزشکی قانونی و مقالاتی چند به زبان فرانسه علاوه بر سخنرانی هایشان از کارهای علمی ایشان محسوب می شود.

استاد میرسپاسی به زندگی خانوادگی دلبستگی تام داشت و سرکار خانم علیه مهین میرسپاسی ( حسابی)  هم چو گوهری تابناک فراراه ایشان بود ودر غم و اندوه شریک، یار و مددکار استاد محسوب می شد. از آن گرانمایه استاد سه فرزند، خانم بلقیس گلوریا میرسپاسی و آقای دکتر محمد حسین میرسپاسی (متخصص و جراح  قلب و عروق)  و آقای دکتر غلامرضا میرسپاسی( روانپزشک) به یادگار مانده اند.

روحشان شاد ، یادشان گرامی و راهشان پر رهرو باد